زمینه و هدف: قارچ ها با پراکندگی بسیار وسیع در طبیعت منابع مختلف و متنوعی را برای زیست خود انتخاب می نمایند. اگرچه هوا شایع ترین مکان حضور آنها در طبیعت و بالطبع اصلی ترین راه تماس با انسان است؛ ولی منابع دیگر از جمله آب در اکولوژی قارچ ها نقش با اهمیتی دارند. این مطالعه به منظور تعیین فلور قارچی آب شرب شهر ساری انجام شد.روش بررسی: در این مطالعه توصیفی 60 نمونه 100 میلی لیتری از آب آشامیدنی لوله کشی پنج ناحیه شمالی، جنوبی، غربی، شرقی و مرکزی شهر ساری در بطری های استریل طی سال 1388 جمع آوری شدند. قارچ های نمونه آب توسط فیلتر استریل 0.4 میکرومتر فیلتراسیون و جداسازی شدند. فیلترها در شرایط کاملا استریل در محیط مالت اکستراکت آگار جاگذاری شدند. پلیت های حاوی محیط کشت در دمای 27 درجه سانتی گراد به مدت 7-3 روز انکوبه شدند. شناسایی قارچ ها به کمک روش های استاندارد قارچ شناسی بر اساس کشت روی لام با استفاده از محیط های اختصاصی انجام شد.یافته ها: از مجموع 468 کلنی قارچی رشد یافته؛ 8 جنس مختلف قارچ شناسایی شد. به طور کلی میانگین CFU قارچ های جدا شده برای نمونه های هر 100 میلی لیتر آب 8.4 بود. شایع ترین قارچ های جدا شده آسپرژیلوس (37.4 درصد)، پنی سیلیوم (27.3 درصد) و کلادوسپوریوم (17.3 درصد) بودند. کمترین کلنی جدا شده مربوط به رایزوپوس (0.6 درصد) بود. از بین گونه های مختلف آسپرژیلوس، گونه فلاووس (23.7 درصد) بیشترین میزان فراوانی را داشت.نتیجه گیری: نتایج مطالعه حاضر نشان داد که آب آشامیدنی شهر ساری حاوی قارچ های مختلف می باشد. لذا پیشنهاد می گردد در پایش های منظم سیستم آب شهری از نظر آلودگی های میکروبی؛ قارچ ها نیز به عنوان یکی از میکروارگانیسم مهم بررسی شوند.

مقدمه: افراد دیابتی به برخی از عفونتها حساسیت بیشتری نشان میدهند. کاندیدوزیس دهانی یکی از شایعترین عفونتهای فرصت طلب در افراد دیابتی و مبتلایان به نقص ایمنی سلولی است. هدف از این مطالعه مقایسه فلور قارچی و فراوانی عفونتهای قارچی دهان و عوامل موثر بر بروز آن در بیماران مبتلا به دیابت ملیتوس و افراد شاهد بود.مواد و روشها: در این تحقیق که به مدت 18 ماه به طول انجامید، 132 بیمار مبتلا به دیابت (گروه مورد) مراجعه کننده به درمانگاه دیابت بیمارستان شریعتی و 130 بیمار غیردیابتی (گروه شاهد)، در سنین 65-25 سال مورد مطالعه قرار گرفتند. نمونه های خون وریدی و بزاق در شرایط ناشتا گرفته شد. از چهار نقطه مختلف دهان نمونه برای کشت برداشته شد. گروه خونی بیماران نیز تعیین گردید. برای ارزیابی وضعیت متابولیک بیماران HbA1c اندازه گیری گردید.یافته ها: کاندیداآلبیکنس شایعترین قارچ در دهان افراد هر دو گروه بود. این بررسی نشان داد که بین میانگین کلونی کانت تام افراد بیمار و شاهد اختلاف معنی داری وجود دارد (P<0.001). در گروه بیماران دیابتی رابطه ای مستقیم و معنی دار بین غلظت قند خون و بزاق با میانگین کلونی کانت تام دیده شد، در حالی که این ارتباط در گروه کنترل مشاهده نگردید. همچنین در کل جمعیت مورد مطالعه، میانگین کلونی کانت تام با استفاده از دندان مصنوعی یا دندان مصنوعی همراه با استعمال سیگار، افزایش قابل ملاحظه ای نشان داد. در این مطالعه سابقه ابتلا به بیماریهای دیگر دهان به عنوان عامل مستعد کننده افزایش مخمرهای دهانی شناخته شد. به علاوه، کنترل ضعیف دیابت، بهداشت پایین دهان و استفاده از دندان مصنوعی از دیگر عاملها به شمار میروند. آنالیز رگرسیون چندگانه نشان داد که میانگین کلنی کانت تام با افزایش سن و جنس مونث ارتباط دارد. اما متغیرهایی مانند مدت زمان ابتلا به دیابت، قند بزاق و گروههای خونی نقش تعیین کننده ای در تعداد کلونی های جدا شده نداشتند. در گروه دیابتی با گروه خونی AB به میزان معنی داری ضایعات لوکوپلاک زبانی شایعتر بود. همچنین ارتباط معنی داری بین غلظت قند بزاق و HbA1c، غلظت قندخون و HbA1c، HbA1c و میانگین کلونی کانت تام در گروه دیابتی به دست آمد.نتیجه گیری: این مطالعه نشان داد کاندیدوزیس در دهان مبتلایان به دیابت شیوع قابل توجهی دارد و کلونیزه شدن کاندیدا در دهان این بیماران شایع است، لذا رعایت بهداشت دهان و دندان و استفاده از آنتی سپتیک ها و داروهای ضد قارچی موضعی ضروری است.

تحقیق حاضر با هدف جداسازی و شناسایی گونه های قارچی موجود در ریزوسفر درختان بلوط در جنگل های زاگرس استان ایلام انجام شد. برای این منظور، نمونه برداری از خاک ریزوسفر درختان بلوط در مناطق مختلف جنگل های زاگرس در استان ایلام طی سال های 94-1393 صورت پذیرفت. رقت های مختلفی از سوسپانسیون خاک تهیه و روی محیط کشت های عصاره مالت-آگار (MEA)، سیب زمینی-دکستروز-آگار (PDA) و عصاره آب-آگار (WA 2%) پخش گردید. خالص سازی جدایه ها با استفاده از روش نوک ریسه روی محیط کشت غذایی PDA انجام شد. ابتدا جدایه ها با استفاده از ویژگی های ریخت شناختی شناسایی شدند. سپس، به منظور تایید شناسایی ریخت شناختی و تعیین جایگاه تاکسونومیکی جدایه ها، شناسایی مولکولی و آنالیزهای فیلوژنتیکی با استفاده از ترادف های نوکلئوتیدی ناحیه ITS-rDNA صورت پذیرفت. در نهایت، براساس مطالعات ریخت شناختی و مولکولی، سه گونه شامل Mortierella alpina، Penicillago nodositataو Trichocladium jilongensis شناسایی شدند که در تحقیق حاضر به عنوان آرایه های جدید برای فلور قارچی ایران توصیف می شوند.

در این بررسی که هدف اصلی آن شناسائی فلور قارچی کلنی های زنبورعسل استان آذربایجان غربی بوده است، طی سالهای 1384 الی1389 از تعدادی از کلنی های زنبورعسل این استان بالغ بر 2000 نمونه شامل زنبور بالغ، لارو و شفیره، گرده گل و عسل در شرایط تمیز ودر ظروف نمونه برداری پلاستیکی جمع آوری و در کنار یخ به آزمایشگاه منتقل گردید. نمونه ها بعد از آماده سازی، بطور جداگانه در محیط کشت سابرودگستروز آگار کشت شده و در دمای25 درجه ساتتی گراد قرار داده شدند و تا 10 روز بعد از کشت نمونه ها، قارچها و مخمرهای مختلف موجود در آنها شناسائی وثبت گردیدند. در طول سه فصل نمونه برداری از 500 نمونه زنبوربالغ 357 مورد (71.4 درصد) و از 500 نمونه لارو و شفیره 353 مورد (70.6 درصد) و از 500 نمونه گرده گل 459 مورد (91.8 درصد) و از 500 نمونه عسل 364 مورد (72.8 درصد) آلوده به قارچها و مخمرهای مختلف بوده اند. قارچها و مخمرهای جداسازی شده و میزان حضور آنها در نمونه ها عبارتند از: مخمرها (29 درصد)، پنی سیلیوم (12 درصد)، موکور (8 درصد)، هلمنتوسپوریوم (4 درصد)، آلترناریا (3 درصد)، کلادوسپوریوم (2.5 درصد)، پسیلومایسس (1.1 درصد)، اسکوپولاریویسیس (1 درصد)، رایزوپوس (0.8 درصد)، استمفیلیوم (0.8 درصد) و سپتونیوم (0.3 درصد). این نتایج نشان می دهد که انواع قارچها ومخمرها با میزان نسبتا زیادی درکلنی های زنبور عسل وجود دارند که در صورت عدم رعایت بهداشت کلنی های زنبورعسل و عدم دقت در استحصال و نگهداری فراورده های آن، می توانند به عنوان یکی از عوامل بروز عوارض در زنبورعسل و کاهش کیفیت فراورده های آن و همچنین مخاطراتی در مصرف کنندگان فراورده های زنبورعسل تلقی شوندکه البته میزان تاثیر این عوامل در بروز این مشکلات نیازمند بررسیهای بیشتری است.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

جهت بررسی عوامل بیماریزای قارچی مزارع سیر استان همدان، 244 نمونه مشکوک به بیماری طی سالهای 1386-1385 جمع آوری گردید. در53 نمونه علایم شانکر و زخم های سیاه روی غده و ساقه مشاهده شد. این نمونه ها روی محیط کشت PDA کشت داده شدند و از آن ها 31 جدایه قارچی به دست آمد. جدایه ها با کمک ویژگی های ماکروسکوپی پرگنه و ویژگی های میکروسکوپی کنیدیوم ها و سایر اندام های به طور مورفولوژیکی مورد بررسی قرار گرفتند و تحت نام Embellisia allii (Campan) E.G. Simmons شناسایی شدند (Ellis, M.B. 1976. More Dematiaceous Hyphomycetes) که شرح آن به دنبال می آید:پرگنه قارچ روی محیط PDA با سرعتی متوسط و به رنگ قهوه ای رشد می کند. میسلیوم قارچ تیره و یکنواخت می باشد. ریسه قارچ می تواند کلامیدسپور تولید کند.

توسعه پرورش صنعتی و متراکم میگوهای خانواده Penaeidae با ظهور بیماریهای عفونی و غیر عفونی همواره همراه بوده است. بسیاری از بیماریهای مهم این خانواده توسط موجوداتی که عضوی از فلور طبیعی میگو هستند بروز می کنند. در این مطالعه در طول ماههای تیر لغایت آبان 1377، از پنج مزرعه پرورش میگوی خوزستان در قفاس آبادان نمونه گیری انجام گردید. در این مزارع چندین استخر (از هر مزرعه دو تا 5 استخر) بطور تصادفی انتخاب شدند. میگوهای این استخرها در وضعیتی مطلوب از لحاظ بهداشتی و عدم حضور بیماریهای خاص بسر می بردند. از این استخرها بطور مستمر، ماهانه یک بار و در هر دفعه حداقل 5 میگو جمع آوری گردید و به آزمایشگاه بیماریهای آبزیان مرکز تحقیقات شیلاتی استان خوزستان در اهواز منتقل و در آنجا کشت اولیه اندامهای مختلف میگوهای زنده (کوتیکول، هپاتوپانکراس، همولنف و آبشش) انجام پذیرفت. برای ادامه بررسی ها، نمونه ها به آزمایشگاه قارچ شناسی دانشگاه شهید بهشتی در تهران ارسال گردید. در این مطالعه چهل گونه قارچی از اندامهای مختلف میگوها جداسازی و شناسایی گردیدند. بیشترین تعداد گونه های قارچی (19 گونه) از هپاتوپانکراس و کمترین تعداد (12 گونه) از همولنف جداسازی گردید. بالاترین تراکم قارچی (83 درصد) مربوط به گونه Aspergillus niger بود. بیشترین تعداد گونه های قارچی جدا شده در ماه مهر به ثبت رسید. در میان قارچهای شناسایی شده نمونه های بیماریزای آن که تاکنون از سرتاسر دنیا گزارش شده است مشاهده نگردید.

در این تحقیق اثر نانو ذرات نقره بر فلور قارچی بذر گندم رقم چمران و تعیین غلظت مناسب این ماده بر قارچ های بذرزاد مورد بررسی قرار گرفت. آزمایش در قالب طرح کاملا تصادفی در شش تیمار که شامل یک سطح ضد عفونی با هیپوکلریت سدیم 2.5 درصد به عنوان روش متداول ضد عفونی سطحی و پنج سطح پوشش بذر با نانو ذرات نقره (S1=1.3، S2=4، S3=6.7، S4=9.3 و S5=2622) در معیار میلی گرم در لیتر نیترات نقره و چهار تکرار طراحی و اجرا گردید. نتایج نشان داد که بین سطوح مختلف ضدعفونی اختلاف معنی داری در سطح احتمال یک درصد از نظر شاخص بیماری وجود داشت. سطح S1 در حدود 50 درصد شاخص بیماری را در مقایسه با تیمار هیپوکلریت سدیم کاهش داد. بیشترین کاهش (حدود 75 درصد) این شاخص در مقایسه با شاهد مربوط به سطح S5 بود. متوسط غلظت کشنده نانو ذرات نقره بر گونه های غالب شامل Alternaria alternaria، .Aspergillus sp،Fusarium graminiarum، .Penicilium sp، .Torula sp به منظور دست یابی به غلظت مناسب جهت کاربرد عملی بر اساس روش فینی محاسبه گردید. حداکثر غلظت 50 درصد بازدارندگی برای قارچ Torula sp. معادل 1875.6 میلی گرم در لیتر و حداقل آن برای قارچ های Alternaria alternaria وAspergillus sp معادل 0.02 میلی گرم در لیتر ثبت شد. با توجه به اینکه قارچ های بذرزاد به صورت گروهی بر روی بستر بذری فعال می باشند در نظر گرفتن حداکثر غلظت لازم یعنی معادل 1875.6 میلی گرم در لیتر برای دستیابی به ضد عفونی کاربردی ضروری می باشد.

سابقه و هدف: سرومن که معمولاً به عنوان موم گوش شناخته می شود توسط غدد مولد سرومن و غدد مولد چربی ترشح می شود. با توجه به اینکه در مازندران شرایط آب و هوایی معتدل و مرطوب وجود دارد که می تواند بر شیوع برخی عوامل پاتوژن موثر باشد، این مطالعه به منظور مقایسه سرومن گوش افراد سالم و بیمار از نظر وجود فلور قارچی انجام شد.مواد و روشها: این مطالعه مورد شاهدی بر روی سرومن گوش 40 بیمار مبتلا به اوتیت خارجی گوش و 80 فرد سالم انجام شد. نمونه ها در محیط کشت های مورد نیاز برای رشد قارچ کشت داده شدند. پس از رشد در هر محیط کشت و تشخیص کلنی های مربوطه، داده ها جمع آوری شده و دو گروه مورد مقایسه قرار گرفتند. یافته ها: شایعترین قارچ رشد کرده در گروه بیمار آسپرژیلوس فلاووس (در 23.8% موارد) و سپس کاندیدا (در 16.6% موارد) بود. شایعترین قارچ در گروه سالم میسلیوم استریل (در 13.4% موارد) و کلادوسپوریوم (در 12.5% موارد) بود. نتیجه گیری: با توجه به اینکه در تعدادی از افراد سالم که هیچگونه علایم بالینی از عفونت قارچی گوش نداشتند، فلور قارچی مشاهده گردید، بنابراین توجه به تغییراتی در روشهای استاندارد جرم گیری گوش که به روش شستشوی سرنگ و آب می باشد، ضروری بنظر می رسد.